Persoonlijke ontwikkeling op reis in Marokko

Persoonlijke ontwikkeling is van deze tijd. In alle mogelijke vormen. Zelf ben ik daar ook continu mee bezig. Mezelf beter leren kennen en begrijpen vind ik heel belangrijk. Van 9 tot en met 16 november 2017 ben ik daarom naar Marokko geweest voor mijn opleiding tot transformatie trainer/coach. Ik heb een reisverslag gemaakt en aan elke dag een woord of zin gekoppeld die de dag samenvat. Ik heb deze blog al eerder in delen gepubliceerd op mijn vorige website maar vind dat de blog ook op Change the Habit thuishoort. Want deze blog is voor mij het voorbeeld persoonlijke ontwikkeling op reis. Het is een lang verhaal en ik ben dan ook heel benieuwd wat jullie ervan vinden. Veel leesplezier!

Loslaten

Mijn eerste uitdaging van vandaag is om hem los te laten. De Italiaanse mister die net 6 weken in Nederland is. Hij redt zich wel alleen en anders heeft hij mijn familie. Punt! Kusje, knuffel, afscheid, doei! Om 05:45 uur gaat de trein richting Eindhoven. Ik ben onderweg. Yes!

In de trein werk ik met het 999 vragen aan jezelf boek. Super leuk en echt een aanrader. De eerste opdracht in het vliegtuig is dat we met elkaar in gesprek gaan over het verleden, heden en de toekomst. Wat heeft je gevormd, wat wil je nog ontwikkelen en wat is jouw boodschap aan de wereld? De vlucht vloog voorbij en het gesprek was super interessant.

In Marrakesh aangekomen pinnen we op het vliegveld wat Dirham en daarna gaan we op weg. Ik geniet van alles: het chaotische verkeer, de blauwe lucht, de mensen en de heerlijke temperatuur. Magisch! En ik merk weer eens dat ik in de niet Westerse “chaos” tot rust kom. Ik begin direct te dromen en te fantaseren over mijn leven over 10 jaar. Waar zal ik dan zijn?

We sluiten de dag ’s avonds af met een gesprek over hoe we ons voelen en wat ons persoonlijke doel van deze week is. Mijn doel is om volledig mijzelf te kunnen zijn en mijn emoties te kunnen tonen. Een mooie uitdaging al zeg ik het zelf. In het dagelijkse leven kom ik daar heel gemakkelijk onderuit maar ik merk dat mij dat met deze trainers niet gaat lukken. Als ik dat zeg moeten ze daar keihard om lachen. Betrapt!

Genieten

We beginnen om 07:30 uur met een meditatie sessie van een uurtje op het dakterras. Even helemaal leegmaken en terug naar jezelf. Het is nog best koud maar het is zo fijn om helemaal even met jezelf en je eigen gedachten bezig te zijn. Ik beloof mezelf dat ik vaker ga mediteren. Na de meditatiesessie krijgen we de volgende opdracht. In tweetallen gaan we een hammam sessie doen.

‘s Middags gaan we in een groepje van 3 Marrakesh in. Dit groepje is voor vandaag mijn “familie”. Ik heb een “neef” en een “zus” en daarmee ga ik op pad. We krijgen een routebeschrijving met opdrachten mee én geld om de opdrachten uit te voeren. Dat betekent op zoek naar de juiste winkeltjes en onderhandelen. En dat in een team. De gezamenlijke uitdaging van het team waar ik in zat was genieten. De persoonlijke uitdaging voor mij was niet te snel gaan. Wat ik moeilijk vind is om het gezellig te houden met mijn familie. Er komt een leider met prestatie drang in mij naar boven en ik merk dat mijn “neef” ok is maar dat mijn “zus” vindt dat ik te snel ga. Ik vind haar zeuren maar ik pas me aan en neem gas terug. Uiteindelijk slaagt de opdracht en zijn we allemaal tevreden.

Ik had voordat ik naar Marokko ging een doel voor mezelf gesteld: op mijn gemak zijn als ik moet poseren voor een foto en dus bewust in de belangstelling sta. Laat dat nou net een opdracht geweest zijn vandaag. We moesten een fotoshoot doen met 4 verschillende kledingsetjes en ik was het model. De rest van de familie moest mijn kleding uitkiezen en mij op de foto zetten. Het was even erg ongemakkelijk maar ik kreeg er plezier in. En de foto’s zijn me leuk geworden.

Uiteindelijk spreken we ‘s avonds de dag nog even door onder het genot van een hapje en drankje en mijn conclusie is dat ik me goed voel. Ik kom langzaam tot rust in de groep.

Liefde accepteren

We beginnen de dag natuurlijk weer met een meditatie sessie en ontbijt. Na het ontbijt moeten we onze “familie” voor de komende dagen kiezen. Dat is even een dingetje. Ik voel heel sterk bij wie ik wel en bij wie ik niet wil zijn en durf dat uit te spreken. Maar dat durft in het begin lang niet iedereen. Ik merk dat ik mensen om mij heen wil waarbij ik mezelf kan zijn en dat ik geen mensen om mij heen wil waarvoor ik moet zorgen. Het duurt even maar uiteindelijk kom ik in een fijne “familie” terecht.

Met deze familie ga ik op pad in een Jeep. Want we gaan een paar dagen reizen. Bestemming onbekend. Ik merk dat ik het heerlijk vind om niet te weten waar we naar toe gaan en wat we gaan doen. In de auto luisteren we samen naar elkaars muziek. Iedereen moest een top 5 maken van zijn of haar favoriete muziek en bij elk nummer kort toelichten hoe en wat. Ik krijg kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen als we de eerste nummers luisteren. Je voelt gewoon wat de muziek voor de ander heeft gedaan. Heel bijzonder om mee te maken!

Na de eerste nummers komen we aan bij onze volgende opdracht: The Bridge. We gaan over een touwbrug lopen boven een ravijn. Vast gezekerd met een harnas. Ook hebben we 3 kabelbanen waar we aan naar beneden glijden. Ik merk dat ik er zin aan heb en niet bang ben. Maar ik denk dat ik wel bang moet zijn omdat het “normaal” is om dit soort dingen eng te vinden. Dikke onzin natuurlijk! Ik geniet van het uitzicht in het Atlas gebergte en heb veel energie. De glimlach gaat niet meer van mijn gezicht.

Na deze opdracht gaan we verder in de auto en heb ik mijn muziek momentje. In een sneltreinvaart vertel ik over mijn jeugd tot aan nu. Het verhaal onderbouw ik met Flying Solo (Ilse de Lange), Gente di Mare (Tozzi), Zina (Babylon), Let it all go (Birdy) en Sunny days (Armin van Buuren). De eerste staat symbool voor mijn tienerjaren waarin ik merkte dat ik anders was en dit best wel spannend vond. Dit nummer was mijn peptalk om in mijzelf te geloven. De tweede staat voor mijn uitgaanstijd waarin ik langzaam volwassen werd. Ik leerde te genieten en kwam los. Ik werd verliefd en kreeg liefdesverdriet en leerde veel buitenlandse mensen kennen. Daar genoot ik van. Het derde nummer heb ik voor het eerst gehoord toen ik in november 2016 in Tunesië was. Dit nummer gaat over de liefde en zo kijk ik ook terug op mijn relatie van 3,5 jaar met de mister uit Tunesië. Daarna komen we aan op onze volgende bestemming. Dus de laatste 2 nummers moeten wachten.

Aangekomen in onze magische slaapplaats van vannacht krijgen we even de tijd om te acclimatiseren voordat we de dag evalueren. Ik merk dat ik ook heel veel leer door anderen aan te horen en te observeren. Sommige mensen hebben het zwaar en zijn heel veel met zichzelf bezig en andere mensen voelen zich juist beter of gewoon ok. We evalueren de dag en de conclusie is dat de trainers het gevoel hebben dat ik zachter word. Ik straal dat volgens hun ook uit. Dat merk ik zelf ook. Ik laat mensen toe, kom dichter tot de mensen en voel me heel fijn. Ik denk dat het een combinatie is van de mensen waarmee ik ben en de Arabische wereld. Ik voel me thuis en ik vind het heerlijk om echt in het moment te leven. Om te zijn waar ik nu ben en me daarop te focussen.

Tijdens het eten doen we een kaartspel. Om de beurten trekken we een kaart en over de stelling op die kaart moeten we 3 minuten vertellen. Authentiek spreken! Ik heb geen moeite met spreken maar wel moeite met spreken op tijd. En al helemaal als ik over mijn grote liefde moet vertellen. Dat stond dus op mijn kaart: vertel over je grote liefde. Ik voel me kwetsbaar als ik uitleg wie mijn grote liefde is en waarom. Het waren dus 3 warme minuutjes waarin ik heerlijk met mezelf geworsteld heb. Wat ik vooral bijzonder vind is dat je dan later gaat nadenken waarom je worstelt en waar dat in zit. Tijdens deze reis ben ik continu aan het analyseren, observeren en leren en het werkt bevrijdend. Ik begrijp mezelf steeds beter.

Ruimte hebben en ruimte creëren voor mijzelf

Alweer 4 dagen in Marokko. De tijd vliegt en ik merk dat ik alles op moet schrijven anders weet ik straks echt niet meer wat ik allemaal meegemaakt heb. We beginnen deze ochtend opnieuw met een meditatiesessie. Daarna een heerlijk Arabisch ontbijtje en toen weer in de auto en op pad. We gaan het Atlas gebergte in en ik geniet van het uitzicht. Ik mag nog 2 nummers laten horen aan mijn “familie”. Het eerste nummer gaat over het einde van mijn relatie met de mister uit Tunesië. Het laatste nummer geeft mij een ultiem geluksgevoel en naar dat gevoel ben ik op zoek in mijn leven.

We komen aan in een dorpje en daar maken we een familiefoto met een kameel. Na de foto wandelen we de berg op. Een steil en moeilijk begaanbaar pad leidt ons naar een geweldig uitzicht en een ander dorpje. We krijgen de opdracht om een henna tattoo te tekenen die symbool staat voor deze week. Ik teken een hart met daarin allemaal beweging en pijltjes die van buitenaf naar binnen willen en van binnen naar buiten willen. Mijn doel van deze week is namelijk liefde ontvangen en niet alleen geven. En natuurlijk laat ik de henna tattoo ook zetten.

Dan volgt het mooiste gedeelte van de route door het Atlas gebergte. Wat een geweldige uitzichten heb ik gehad. En wat een mooie muziek en verhalen heb ik gehoord van mijn familie. We lunchen op een dakterras met een nog geweldiger uitzicht. Daar voel ik wat ik wil voelen. Ruimte en on top of the world. Heerlijk! Ik merk dat ik steeds meer gevoel krijg bij mezelf en de anderen. Ik accepteer en ontvang de liefde en voel me bijna volledig op mijn gemak bij iedereen. Wat een rust geeft het dat ik mezelf ben en geaccepteerd word. Ook merk ik dat ik begin na te denken over mijn toekomst. Wat wil ik en waar wil ik dat? Wil ik wel in Nederland wonen? Misschien wel niet. Waar wil ik dan wonen?

Aan het einde van de dag komen we bij ons huis voor de komende dagen aan. Een modern huis met een Marokkaans tintje. Een contrast tot de plekken waar we tot nu toe hebben geslapen. Ik maak een wandeling met 2 mensen uit de groep en we analyseren nog vrolijk even verder. We komen met de groep weer samen en bespreken ons programma. Iedereen heeft dus een basisprogramma wat bij hem/haar hoort en wat niet veranderd kan worden. Dat is wie je bent. Mijn programma is dat ik doe/denk dat ik alles weet/kan en op die manier een schild om me heen bouw. Het voelt bevrijdend dat dit ok is en dat ik dit mag zijn. Want ik heb zo vaak te horen gekregen dat ik eens iets losser moest worden of iets meer liefde zou moeten geven. Ik geef wel liefde maar misschien niet op jouw manier. Op mijn manier en dat is ok. De gesprekken waren echt super mooi en interessant. Je inleven in anderen en anderen leren te begrijpen is echt de moeite waard.

Coachende manager

Ik word om 7 uur wakker en neem een momentje voor mezelf in de opgaande zon. Ik houd van de zonsopgang en de zonsondergang. We wonen nu aan een meer dat bijna helemaal droog staat. Fijn om in het zonnetje alle vogeltjes en de geluiden van het dorp te horen. En dat alles onder het genot van een kopje thee. Om 8 uur is het tijd om te mediteren. Buiten in de zon op de open vlakte dat normaal een meer is. Ik voel de warmte van de zon binnenkomen en geniet van deze meditatiesessie. Zelfs met je ogen dicht kan een omgeving heel erg mooi zijn. Dat is bijzonder om te merken voor iemand die heel visueel is ingesteld. Na de meditatie krijgen we de opdracht om even een half uurtje alleen te zijn en niks te doen. Dat vind ik dan weer ingewikkeld. Wat moet ik met niks doen. Niks doen is onnatuurlijk voor mij. Dus maak ik foto’s en typ ik een gedeelte van deze blog. Ook luister ik naar de geluiden om mij heen en kijk ik hoe ver ik kan gaan voordat ik in de modder en klei van het meer terecht kom. En dat past ook wel weer bij mij. Kijken hoever ik kan gaan met alles wat ik doe.

Deze dag staat in het teken van water en het volgende dat we gaan doen is water healing. Je wordt door iemand in de armen genomen en door het water gedanst. Het is echt super ontspannend en ik was even helemaal van de wereld. Toen ik uit het water werd gehaald en tussen de handdoeken op een bedje werd gelegd voelde ik van alles in mijn lichaam stromen. Mijn hele lichaam tintelde van de ervaring.

Na de water healing sessie gaan we lunchen en daarna maken we in groepjes van twee een wandeling. Tijdens de wandeling moeten we elkaar coachen. Mijn coachgesprek gaat vooral over wat ik nu wil. Wil ik coach/trainer, manager of adviseur zijn en wanneer wil ik daarmee beginnen. Ik heb een start gemaakt met mijn logo en website maar heb natuurlijk ook klanten nodig. Samen met mijn coach kom ik tot de conclusie dat het een goed idee is om eerst nog manager te worden als ik die mogelijkheid krijg en het coachen/trainen ernaast te doen. Ervaring opdoen en kijken wat er op mijn pad komt. Ik krijg te horen dat ik als coach goed luister en praktisch ingesteld ben door de ander van goede tips te voorzien die uitvoerbaar zijn. Een mooi compliment!

Na de wandeling bespreken we de coachgesprekken in de groep en daarna gaan we in 2 groepen aan de slag met opstellingen. Een opstelling is een vraagstuk of een probleem dat je neerzet waardoor je het vraagstuk of probleem gaat zien en voelen en tot oplossingen of inzichten kunt komen. Ik zet mijn opstelling van de keuze tussen coach, manager en adviseur neer. 3 mensen kruipen dus in mijn rol van coach, manager en adviseur en ik merk al snel dat ik geen klik heb met de adviseur. De manager staat recht tegenover mij en geeft mij energie. De coach staat in eerste instantie schuin tegenover mij maar die verplaats ik en zet ik naast me neer. De coach is onderdeel van mij en die kan ik gebruiken in mijn rol als manager. Klaar, dat gaan we doen! Nog meer bevestiging dat ik op de goede weg ben.

Tijdens het avondeten doen we een opdracht met kaarten. Iedereen krijgt een kaart en moet 5 minuten vragen beantwoorden over die kaart. Ik krijg de kaart: vertel over je grootste angst. Nou ja, dat is mijn gevoelens laten zien en me kwetsbaar opstellen. Enorm eng en ingewikkeld. Heel interessant om hierover na te denken aan de hand van vragen van een ander. Verder heb ik niet echt angsten.

Inshallah

We beginnen ook deze dag weer met een meditatie sessie. De sessie eindigt met een beeld om contact te maken met je ziel. Heel bijzonder. Ik ben best wel nuchter en weet niet of ik wel iets heb met het bovennatuurlijke maar we gaan het mee maken. Een van de trainers is helderziende en gaf mij het beeld van een klein meisje met een oud dekentje om, dat aan een stromende beek staat waar de tijd stil staat. In de eeuwigheid en om mij heen kijkend. Ik herken dit wel, vooral het kleine meisje, maar heb het altijd als negatief gezien. Voor het eerst voelde het goed om een klein meisje te zijn. Een klein meisje met een oud dekentje zie ik als een klein meisje met levenservaring. Een klein meisje dat weet waar ze over praat en dat niet onzeker hoeft te zijn.

Na het ontbijt gaan we naar de stad Amiziz om per familie eten te kopen. Ook trekken we lootjes met als doel dat we een kadootje voor een ander moeten kopen. Mijn familie mag het hoofdgerecht maken en we  besluiten om pasta te maken. Op het Berber marktje kopen we groente en daarna gaan we op zoek naar de kadootjes.

Terug in huis lunchen we en gaan we zitten met bepaalde nummers bij elkaar. Dit is de voorbereiding op het Enneagram. Elke mens is blijkbaar een nummer en bij dit nummer passen eigenschappen. Ik herken mezelf in het nummer 8 dat de trainers mij gegeven hebben en ik herken ook anderen in hun nummers en eigenschappen. Na de lunch ga ik ook nadenken over welke nummers de mensen in mijn omgeving zijn. Interessant! Meer en meer krijg ik door hoe andere mensen in elkaar zitten en hoe ik daar het beste mee kan omgaan.

Na het avondeten krijgen we de opdracht om een wens of keuze te bedenken en op te schrijven. Deze wens of keuze gooien we tijdens een ritueel in een kampvuur. Het is de bedoeling dat we de wens of keuze uitspreken en dat het iets is waar we in geloven. Een soort van intentie zeg maar. Voor mezelf koppel ik een wens aan een haalbaar doel. Ik wens een succesvolle carrière als coach/trainer, teamcoach en/of manager op een plek waar ik me thuis voel en niet altijd een gevoel van tijd hoef te hebben. Best wel eng om dit zo in een blog te schrijven omdat iedereen dan meteen weet wat ik wil en waar ik mee bezig ben. We sluiten af met Inshallah: als god het wil. Eén van de mooie woorden uit het moslim geloof. Ik geloof er echt in dat de dingen op ons pad komen als we er klaar voor zijn en zo wil ik ook graag mijn leven leiden.

Vakantie van de wereld

Onze laatste meditatie sessie en onze laatste uren op deze plek. Ik sta op een tweesprong en wil wel en ook tegelijkertijd weer niet weer terug naar de realiteit. Deze plek is zo enorm rustgevend en vol met ruimte. Ik ben volledig tot rust gekomen en wil eigenlijk niet weer “aan” gezet worden. Maar ik weet ook dat dit moet: back to reality. Het normale leven in de echte wereld. Mijn vakantie van de wereld is voorbij.

Tijdens de meditatie voel ik me heel goed en ik geniet van het golvende gevoel dat ik krijg op deze plek. Na de sessie krijgen we een analyse van onze ziel, geest en ego. Heel bijzonder om mee te maken. Ik begin langzaam meer te geloven in het bovennatuurlijke. Ook vind ik het langzaam minder eng. Mijn ziel werd omschreven als op leeftijd en omgeven door een cirkel van liefde. Zorgzaam maar niet per se zorgend en ervaren in het leven. Mijn geest daarentegen is bewegend en wil alles leren en voelen en ontdekken. Mijn ego als laatste zegt: “ik weet het niet. Je moet aan mij niks vragen want ik weet het echt niet hoor. Ik weet het niet, ik weet het niet, ik weet het niet”. Alle drie zijn herkenbaar voor mij. Mijn ego is vooral dat ik heel vaak doe alsof ik het weet en dan vertrouw op mijn intuïtie en gevoel en daardoor kom ik heel ver.

Hierna is het tijd voor een brunch en dan moeten we onze koffer weer inpakken. Op naar Marrakesh. Een soort van tussenstapje in back to reality. In Marakkesh hebben we nog een paar uurtjes vrije tijd. Er kan geshopt worden! Overal waar ik kom probeer ik aardewerk schaaltjes te kopen en dus ook hier. Mooie grijsgroene schaaltjes voor in huis. Meer ruimte is er niet helaas. Want ik kan heel Marrakesh wel leeg shoppen. Zoveel geweldige dingen hier!

‘s Avonds eten we samen en doen we een ceremonie. Iedereen heeft een nummer uitgekozen voor deze avond en als je nummer gedraaid wordt mag je op een stoel gaan zitten waarna de rest jou toespreekt. Even in het middelpunt van de belangstelling staan. Als iedereen je heeft toegesproken ontvang je het kadootje van degene die jouw lootje getrokken heeft. Ik heb zo enorm genoten van dit moment. Voor het eerst voelde het prettig om in het middelpunt van de belangstelling staan en de woorden van anderen te ontvangen. Met een grote glimlach op mijn gezicht. Er werd gezegd dat ik een mooie wijze jonge vrouw met levenservaring ben die sterk is en straalt als ze volledig haar zelf is. Ook werd mijn eerlijkheid en directheid als prettig en verfrissend ervaren. Ik voelde zelf ook dat ik straalde en deze woorden maakten mij zo enorm gelukkig! Deze mensen hebben mij echt laten zien dat ik goed ben zoals ik ben en dat ik niet hoef te veranderen. Dat ik kwetsbaar ben op de manier die bij mij past. Ook heb ik door deze mensen de bevestiging gekregen dat de manier waarop ik naar mezelf kijk en mezelf denk te kennen klopt. Hoe fijn is dat!

Het is tijd om naar huis te gaan. De vakantie van de wereld is voorbij. Dit was zonder twijfel mijn mooiste vakantie ooit. De combinatie van cultuur, reizen, mediteren, coaching, training en plezier is zo onwijs compleet en verruimend in je geest. Echt een aanrader!

Ik raad iedereen een coachingsreis aan. Er zijn verschillende reizen beschikbaar en ik weet zeker dat er een reis is die bij jou past. Kijk bijvoorbeeld eens op de website van de Coachingsreis van je leven of op de website van de Academie voor Innovatief Trainen. Of wacht op mij. Want als ik later groot ben wil ik mijn eigen bed & breakfast ergens in Zuid-Europa. Een plek om tot rust te komen met behulp van cultuur, mediteren, coaching, training en plezier. Een plek waar ik jou het vakantie van de wereld gevoel wil aanbieden. Ooit.. Als ik later groot ben!

Comments are closed.